بيا ببين چه تنهام

هيهات از عشق

xxx18 — Mon, 21 Apr 2008 14:08:43 GMT

وقتي که خاکم مي کنن ، بهش بگين پيشم نياد
بگيد که رفت مسافرت ، بگين شماره اي نداد

يه جور بگين که آخرش ، از حرفاتون هول نکنه
طاقت ندارم ببينم ، به قبر من نگاه کنه

دونه به دونه عکسا مو برداريد آتيش بزنيد
هر چي که خاطره دارم ، بريد و از بيخ بکنيد

نذاريد از اسم منم يه کلمه جا بمونه
نمي خوام هيچ وقت تنمو ، توي گورم بلرزونه

برسنگ قبرم بنويسيد خسته بود اهل زمين نبود نمازش شكسته بود

بر سنگ قبر من بنويسيد شيشه بود تنها از اين نظر كه سراپا شكسته بود

بر سنگ قبر من بنويسيد پاك بود چشمان او كه دائماً از اشك شسته بود

بر سنگ قبر من بنويسيد اين درخت عمري براي هر تبر و تيشه دسته بود

بر سنگ قبر من بنويسيد كل عمر پشت دري كه باز نمي شد نشسته بود

بر سر سنگ قبر من بنويسيد هميشه عاشق گل نرگس بود

بر سنگ قبرم من بنويسيد عاشق نبود

بر سنگ قبرمن بنويسيد کسي دوستش نداشت

بر سنگ قبرم تو چه خواهي نوشت

خداحافظی

xxx18 — Tue, 15 Apr 2008 14:52:07 GMT

زنگ خورد ، ناظم صبح آمد سر صف توي برنامه صبحگاهي رو به خورشيد گفت باز هم دفتر مشق ديروز خط خورد و كتاب شب پيش را ماه با خودش برد. آي خورشيد ، روي اين آسمان ، روي تخته سياه جهان ، با گچ نور بنويس : زير اين گنبد گرد و كور و كبود آدمي زاد هرگز ، دانش آموز خوبي نبود......

شيشه اي مي شكند...
يك نفر مي پرسد...چرا شيشه شكست؟
مادر مي گويد...شايد اين رفع بلاست.
يك نفر زمزمه كرد...باد سرد وحشي مثل يك كودك شيطان آمد. شيشه ي پنجره را زود شكست. كاش امشب كه دلم مثل آن شيشه ي مغرور شكست،
عابري خنده كنان مي آمد... تكه اي از آن را برمي داشت مرهمي بر دل تنگم مي شد...
اما امشب ديدم... هيچ كس هيچ نگفت غصه ام را نشنيد...
از خودم مي پرسم آيا ارزش قلب من از شيشه ي پنجره هم كمتر است؟دل من سخت شكست اما،
هيچ كس هيچ نگفت و نپرسيد چرا
هرگز نگو كه دوست داري اگر حقيقتا به آن اهميت نمي دهي
درباره احساساتت سخن نگو اگر واقعا وجود ندارد
هرگز دستي را نگير وقتي قصد شكستن قلبش را داري
هرگز نگو براي هميشه وقتي مي داني كه جدا مي شوي
هرگز به چشماني نگاه نكن وقتي قصد دروغ گفتن داري
به كسي نگو كه تنها اوست وقتي در فكرت به ديگري فكر مي كني
هرگز قلبي را قفل نكن وقتي كليدش را نداري
هرگز سلامي نده وقتي مي داني كه خداحافظي در پيش است

جدايی

xxx18 — Wed, 09 Apr 2008 15:21:44 GMT

اگر سهم من از اين همه ستاره فقط سوسوي غريبي است

           غمي نيست

                       همين انتظار رسيدن شب برايم کافي است

دستمال كاغذي به اشك گفت:
قطره قطره‌ات طلاست

يك كم از طلاي خود حراج مي‌كني؟

عاشقم

با من ازدواج مي‌كني؟

اشك گفت:

ازدواج اشك و دستمالِ كاغذي!

تو چقدر ساده‌اي

خوش خيال كاغذي!

توي ازدواج ما
تو مچاله مي‌شوي

چرك مي‌شوي و تكه‌اي زباله مي‌شوي

پس برو و بي‌خيال باش

عاشقي كجاست!

تو فقط

دستمال باش!

دستمال كاغذي، دلش شكست

گوشه‌اي كنار جعبه‌اش نشست

گريه كرد و گريه كرد و گريه كرد

در تن سفيد و نازكش دويد

خونِ درد

آخرش، دستمال كاغذي مچاله شد

مثل تكه‌اي زباله شد

او ولي شبيه ديگران نشد

چرك و زشت مثل اين و آن نشد

رفت اگرچه توي سطل آشغال

پاك بود و عاشق و زلال

او

با تمام دستمال‌هاي كاغذي

فرق داشت

چون كه در ميان قلب خود

دانه‌هاي اشك كاشت.

قصه ی فرهاد

xxx18 — Sun, 06 Apr 2008 09:08:35 GMT


***مهرورزان زمان هاي کهن هرگز ازخويش نگفتند سخن
که در آنجا که تويي   بر نيايد دگر آواز زمن
       ما هم اين رسم کهن بسپاريم به ياد   هر چه ميل دل اوست بپذيريم به جان
                                 هر چه جز ميل دل اوست     بسپاريم به باد
باز اين دل سرگشته ي من    ياد ان قصه ي شيرين افتاد:
               "بيستون بود وتمناي دو دوست
                                            آزمون بود وتمناي دو عشق
در زماني که چو کبک   خنده مي زد شيرين      تيشه مي زد فرهاد..."
       نه توان گفت به جانبازي فرهاد افسوس
                                                   نه توان کرد ز بيدردي شيرين فرياد
کار شيرين به جهان شور بر انگيختن است عشق در جان کسي ريختن است
‎‏?   کار فرهاد برآوردن ميل دل دوست
                                         خواه باشاه درافتادن وگستاخ شدن
                                                                        خواه با کوه درآويختن است
             رمز شيريني اين قصه کجاست؟؟؟
                                          که نه تنها شيرين بينهايت زيباست
آن که آموخت به ما درس محبت مي خواست
    جان چراغان کني از عشق کسي
                                           به اميدش ببري رنج بسي
         تب وتابي بودت هر نفسي
                                        به وصالي برسي يا نرسي
                                                                    سينه بي عشق مباد.....
بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم
شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق ديوانه كه بودم
در نهانخانه ي جانم گل ياد تو درخشيد
باغ صد خـاطره خنديد
عطر صد خاطره پيچيد
يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم
پر گشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم
سـاعتي بر لب آن جوي نشستم
تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت
من همه محو تماشاي نگاهت
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فرو ريخته در آب
شاخه ها دست برآورده به مهتاب
شب و صحرا و گل وسنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ
يادم آمد تو به من گفتي:
« از اين عشق حذر كن »
« لحظه اي چند بر اين آب نظر كن »
« آب آيينه عشق گذران است »
« تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است »
« باش فردا كه دلت با دگران است »
« تا فراموش كني چندي از اين شهر سفر كن »
با تو گفتم:
« حذر از عشق؟ » « ندانم »
« سفر از پيش تو؟ »
« هرگز نتوانم »
« روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد »
« چو كبوتر لب بام تو نشستم »
« تو به من سنگ زدي, من, نه رميدم, نه گسستم »
« باز گفتم : كه تو صيادي و من آهوي دشتم »
« تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم »
« حذر از عشق ندانم سفر از پيش تو هرگز نتوانم, نتوانم . . . »
اشكي از شاخه فرو ريخت
مرغ شب ناله تلخي زد و بگريخت
اشك در چشم تو لرزيد
ماه بر عشق تو خنديد
يادم آمد كه دگر از تو جوابي نشنيدم
پاي در دامن اندوه كشيدم
نه گسستم, نه رميدم
رفت در ظلمت غم,
آن شب و شب هاي دگر هم
نه گرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم
نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم
بي تو امّا به چه حالي من از آن كوچه گذشتم

تنهايی

xxx18 — Fri, 04 Apr 2008 03:27:35 GMT

به کجا ختم خواهد شد این جاده ی زندگی
روی سنگ قبرم بنویس
                            این جا مجال گریه نیست
هرکی که خواست گریه کنه
                            بهش بگو اون دیگه نیست
گفتم چیزی بگو ....   سکوت کرد و رفت
.
.
.
.
و من هنوز گوش می کنم