***مهرورزان زمان هاي کهن  هرگز ازخويش نگفتند سخن
 که در آنجا که تويي   بر نيايد دگر آواز زمن      
       ما هم اين رسم کهن بسپاريم به ياد   هر چه ميل دل اوست بپذيريم به جان
                                 هر چه جز ميل دل اوست     بسپاريم به باد             
باز اين دل سرگشته ي من    ياد ان قصه ي شيرين افتاد:
               "بيستون بود وتمناي دو دوست                                    
                                            آزمون بود وتمناي دو عشق
در زماني که چو کبک   خنده مي زد شيرين      تيشه مي زد فرهاد..."
       نه توان گفت به جانبازي فرهاد افسوس                                                  
                                                   نه توان کرد ز بيدردي شيرين فرياد               
کار شيرين به جهان شور بر انگيختن است  عشق در جان کسي ريختن است  
‎‏?   کار فرهاد برآوردن ميل دل دوست                                                     
                                         خواه باشاه درافتادن وگستاخ شدن
                                                                        خواه با کوه درآويختن است
             رمز شيريني اين قصه کجاست؟؟؟
                                          که نه تنها شيرين بينهايت زيباست
آن که آموخت به ما درس محبت مي خواست
    جان چراغان کني از عشق کسي
                                           به اميدش ببري رنج بسي
         تب وتابي بودت هر نفسي
                                        به وصالي برسي يا نرسي
                                                                    سينه بي عشق مباد.....

بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم
شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق ديوانه كه بودم
در نهانخانه ي جانم گل ياد تو درخشيد
باغ صد خـاطره خنديد
عطر صد خاطره پيچيد
يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم
پر گشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم
سـاعتي بر لب آن جوي نشستم
تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت
من همه محو تماشاي نگاهت
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فرو ريخته در آب
شاخه ها دست برآورده به مهتاب
شب و صحرا و گل وسنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ
يادم آمد تو به من گفتي:
« از اين عشق حذر كن »
« لحظه اي چند بر اين آب نظر كن »
« آب آيينه عشق گذران است »
« تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است »
« باش فردا كه دلت با دگران است »
« تا فراموش كني چندي از اين شهر سفر كن »
با تو گفتم:
« حذر از عشق؟ » « ندانم »
« سفر از پيش تو؟ »
« هرگز نتوانم »
« روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد »
« چو كبوتر لب بام تو نشستم »
« تو به من سنگ زدي, من, نه رميدم, نه گسستم »
« باز گفتم : كه تو صيادي و من آهوي دشتم »
« تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم »
« حذر از عشق ندانم سفر از پيش تو هرگز نتوانم, نتوانم . . . »
اشكي از شاخه فرو ريخت
مرغ شب ناله تلخي زد و بگريخت
اشك در چشم تو لرزيد
ماه بر عشق تو خنديد
يادم آمد كه دگر از تو جوابي نشنيدم
پاي در دامن اندوه كشيدم
نه گسستم, نه رميدم
رفت در ظلمت غم,
آن شب و شب هاي دگر هم
نه گرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم
نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم
بي تو امّا به چه حالي من از آن كوچه گذشتم